Πολλά έχουν γραφτεί για το κοινωνικό αντίκτυπο της κρίσης και ίσως η πιο δημοφιλής διαπίστωση είναι ότι η κρίση αντί να μας ενώσει ως κοινωνία, μας πόλωσε και μας διέσπασε σε περισσότερα κομμάτια. Προσωπικά δεν βλέπω κάτι περίεργο σε αυτό. Όπως όταν σκάει μία οικονομική φούσκα, εμφανίζεται η πραγματική εικόνα μίας οικονομίας, έτσι αντίστοιχα όταν σκάει μία κοινωνική, ξεγυμνώνεται η πραγματική κοινωνία.
Γίνεται ολοφάνερο μέρα με τη μέρα το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε περιέλθει και η ουσιαστική παραίτηση όλων όσοι προσπάθησαν, έστω με μισή καρδιά, να αλλάξουν κάτι σ’ αυτή τη χώρα. Ηταν τόσο αναμενόμενη αυτή η αποτυχία (βλ. Α. Χατζής, «Γιατί θα αποτύχουν τα μέτρα», «Newstime», 14/3/2010) που αναρωτιέμαι αν οι εμπνευστές τους και οι εφαρμοστές τους ήταν υπεραισιόδοξοι ή έπαιξαν απλώς σε μια θεατρική παράσταση που ήξεραν εκ των προτέρων ότι θα πάει άπατη.
Η καλοντυμένη κυρία που καθόταν δίπλα μου στο ταξί άρχισε να μου μιλάει για την κρίση. Για τη φορολογία που έχει γονατίσει την επιχείρηση του άντρα της, για τα παιδιά της που είναι άνεργα εδώ και πολλούς μήνες, για την απογοήτευση της με το πολιτικό σύστημα. «Και τί θα ψηφίσετε σε αυτές τις εκλογές;», την ρώτησα. «Εγώ είμαι δεξιά αλλά σε αυτές τις εκλογές θα ψηφίσω Κουβελη», μου απάντησε με σιγουριά.
ΤΘεωρείται πλέον πιθανό να μπουν και οι υπογραφές κάτω από μία καταληκτική συμφωνία για το PSI. Όχι επειδή στο μάτι του Νταλάρα θα λάμψουν οι καλές προθέσεις, αλλά επειδή το μάτι της Μέρκελ γυαλίζει επικινδύνως. Ο Τσαρλς γνωρίζει ότι καλόν είναι να μη βάζεις το κεφάλι κοντά στο στόμα ενός λιονταριού ακόμα και όταν αυτό χασμουριέται. Το PSI θα κλείσει, όπως φαίνεται, θετικά, επειδή είναι μία διεθνής υπόθεση.
Η εθελοντική συμμετοχή των ιδιωτών είναι...
Συνέντευξη στον Δημήτρη Κοτταρίδη
(από...
Ο υπουργός Εξωτερικών Σταύρος Δήμας...
Λαϊκιστές και υποκριτές, χαρακτήρισε,...